کیت رسانه‌ای

زندگینامه

تِران (Terrauhn) یک کوارتت آلترناتیو راک سینماتیک است که گذشته را برای بقا در زمان حال، به یک سلاح تبدیل می‌کند. این گروه که در نقطه تقاطع ملتهبِ پست‌پانک، آرت-راکِ پروگرسیو و دارک سینت-ویو (Dark Synth-wave) ایستاده است، اشعار ویرانگر و اگزیستانسیال عرفای قرن سیزدهم (مولانا، سعدی و اوحدی) را با انرژی خفه‌کننده و ولتاژ بالای عصر مدرن پیوند می‌زند. تِران کلیشه‌های رمانتیک و تقلیل‌یافته‌ی ادبیات شرق را دور می‌ریزد تا ثابت کند این شاعران باستانی، دقیقاً همان اضطراب، انزوا و خفقانِ سیستماتیکی را ثبت کرده‌اند که امروز، فروپاشی شهری قرن بیست‌ویکم را تعریف می‌کند. معماری صوتی گروه بر پایه تضادهای عظیم و بروتالیستی بنا شده است. کارن کهربا (ووکال/گیتار) ابیات باستانی را با استیصال و نفس‌بریدگیِ یک حمله عصبیِ مدرن فریاد می‌زند، در حالی که گیتارهای غرق در دیلی (Delay) او تاریکی را می‌شکافند. در زیر این لایه، یک بخش ریتمیکِ غیرقابل‌نفوذ قرار دارد: بیس‌های سنگین، فازدار و اوردرایو شده‌ی رِند مطلق، و موتور کوبنده و پلی‌ریتمیکِ کاوه مکرر در درامز. و در نهایت، در میان سایه‌ها، سامی سیاحان (معمار آنالوگ)، گروه را در فضاسازی‌های سینماتیک و دیستوپیاییِ سینتی‌سایزرها غرق می‌کند. تِران به مخاطب درس تاریخ نمی‌دهد و به نوستالژی‌های فرهنگی تکیه نمی‌کند. آن‌ها عمیق‌ترین و قدیمی‌ترین دل‌شکستگی‌های انسان را برداشته و از میان ماشین‌آلات سرد و سیمانی با بالاترین ولتاژ ممکن پخش می‌کنند. این یک خشونت عاطفی، بدون ذره‌ای سانتیمانتالیسم است؛ یک کد باستانی که برای عبور از خلأ دنیای مدرن رمزگشایی شده است.